Dag 57: Aotearoa here we come (15 Jan. 2009)

Vandaag trekken we naar Nieuw Zeeland. De Aussies versus de Kiwi`s is een beetje zoals de Nederlanders en de Belgen, alleen zijn ze buren met zo`n 2000 km zee ertussen (daar kunnen we alleen maar van dromen. Even paniek bij het inchecken als ze ons ticketnummer niet in de computer vinden maar de vlucht verloopt vlotjes. En 3u later worden we opgepikt door David Morris in de luchthaven van Auckland, in een oud grijs busje met een hoopje kampeermateriaal in de koffer, voor alle duidelijkheid dit wordt ons busje voor 4 weken.

We rijden eerst naar de man thuis omdat hij de opbouw van de tent wenst te demonstreren in zijn voortuin. Ons voorafgaand mailtje had blijkbaar indruk gemaakt aangezien hij de hele rit bevestigt dat hij alle kampeermateriaal persoonlijk heeft gechecked. Het is een heel persoonlijk onthaal en ook Veerle voelt zich op haar gemak en gerustgesteld. Alles is verzekerd op 100 euro franchise na en Veerle haar oogjes fonkelen wanneer David verzekert dat ze ook op unsealed roads mogen rijden. Ter info: de leuke verlaten campings zijn enkel via niet verharde wegen te bereiken.

De tent ligt inderdaad in de tuin. We troggelen nog een hamer af, een emmer en een roadatlas en trekken dan naar Takapuna Beach op aanraden van David. Als ervaren kampeerders vormt het opwetten van de tent geen probleem. Veerle is vooral onder de indruk van de eettafel en in het bijzonder van de extra kooktafelalsook van de kookvuren. Maar we hebben toch niet meer de energie om zelf te gaan koken.

Vlak bij de camping hebben we een Belgian Beer Cafe gezien en we vinden dat we wel een pintje verdiend hebbennu we aan ons laatste land van de reis beginnen. Ik drink een blonde Leffe en Veerle een Duvel, die meer kost dan haar Roast Lamb Sandwich. August had geen honger maar eet wel den 'Belgian Stoemp' met worst volledig op. We gaan goed slapen vannacht.

Dag 55-56: The Opera House: Sydney (13-14 Jan. 2009)

Tussen het centraal station en Chinatown ligt de jeugdherberg van Sydney. Dit is een van de modernste Youth Hostels ter wereld volgens ons. Geen grote slaapzalen met ijzeren bedden en ingezakte matrassen, maar een room for 2 met 'ensuite' oftewel private bathroom. Een zwembad en een sauna op het dak, een grote keuken en een supergezellige leefruimte me pool biljart, salon en computerzaal. Veel leuker dan het zoveelste onpersoonlijke hotel: de YH is een geweldige manier om het Australiëhoofdstuk af te sluiten. De laundry is op dezelfde verdieping als onze kamer, dus we kunnen de bush en outback op 2 dagen van ons afwassen en met een proper onderbroeken en slaapzakken naar Nieuw-Zeeland vertrekken. Maar dus eerst Sydney verkennen. August had gisteren reeds de monorail door Sydney zien rijden, dus we besluiten om te starten met een rit in de' lightrail'. Sydney is een stad omringd door water, overal zijn baaien en havens. De opera is prachtig gelegen naast de Harbour Bridge, maar lijkt toch wel kleiner dan gedacht. De Antwerpse 'frietzakskes' (nieuw gerechtshof op het Zuid) zijn veel fijner van architectuur maar natuurlijk niet zo mooi gelegen. Via de ferry varen we terug naar Chinatown, maar we kunnen natuurlijk het aquarium niet overslagen. Veerle is in de ban van de Platypus oftewel het eierleggend vogelbekdier, maar de sloeber verbergt zich in zijn hok, zodat we genoegen moeten nemen met foto's en een handpop (snif). Later blijkt dat de Antwerpse Zoo er evenmin één in huis heeft (wel een Kiwi en een Wombat), dus extra spijtig. Voor de Aboroginals was dit een erg bijzonder dier met een speciale status; (http://www.rumbalara.eec.education.nsw.gov.au/PACT%20Platypus%20Education%20Kit/Final%20kit/Resources/Aboriginal_Platypus_Story.pdf)

De zeekoeien zijn ook een topper, maar voor August blijven de haaien en de reuzerog de max. 's Avonds eten we nog eens Thai, om het af te leren. Tijdens de internetsessie in het YH salon, krijgt Steven van een Hollander het boek 'de Spaanse Furie', nadat hij Veerle voorbij had zien stuiven. Tja....In Rarotonga heeft hij het dan toch maar gelezen, kwestie van misschien nog iets te leren (maar voor Veerle bestaat nog geen handleidingen).

De volgende dag is het prachtig weer, maar in plaats van de dag aan een van de vele stranden van Sydney door te brengen, besluiten we om een lange stadswandeling te maken. We zien een totaal ander Sydney; we starten door de (brave) homobuurt, vervolgens de academie en kunstenaarsbuurt, om door te steken naar een exclusieve villawijk aan een baai voor de happy few. August kan genieten van de Ferrari's. Richting stadscentrum verandert de mondaine omgeving plots in een backpackersstraat, heel grappig, waar we in een schattig Italiaans restaurantje lunchen.

De best koffie van onze hele reis tenslotte hebben we gevonden in een Franse broodjeszaak. De Sydnies zijn echte ontbijt, brunch en koffiefanaten. Ontbijten kan je de hele dag, of genieten van een muffin of een cup cake zoals dat hier heet.

's Avonds eten we in de jeudherberg, het is pizza-avond met live cover muziek. Als je de artiest kan raden, krijg je een drankbon voor de bar. Steven herkent na enkele noten al een oldie van Lionel Richie, een hit van toen de gemiddelde jeugherberggast nog niet geboren was, maar durft zich niet te uiten, kwestie van imago. We mogen trouwens met het kleine varkentje toch niet binnen in een bar in Australië.

Dag 54: Money for Nothing: D-Day Campervan (12 januari 2009)

Dag 54: Money for Nothing: D-Day Campervan (12 januari 2009)

Vandaag moeten we de camper inleveren bij 'Howard'. Veerle ziet er naar uit om hem eens goed haar gedacht te zeggen. Of beter nog een 'dsjoef op zen meule' te geven. Ik stel voor dat we de camper proper afleveren zodat we alles terugbetaald krijgen van het materiaal dat we in Adelaide hebben moeten kopen en dat we pas dan ons gedacht zeggen, tenslotte hebben we al 1 dag huur terugbetaald gekregen. Gelukkig hebben we , na een nacht regen, 's morgens terug stralend weer en kunnen we alles op onze plaats uitladen en proberen terug in twee rugzakken te krijgen. De flightbag (lees beschermhoes voor rugzak op het vliegtuig) wordt aangeslagen voor al het extra kampeermateriaal dat we wensen mee te nemen naar NZ, waaronder een grote pastapot die we aangeschaft hebben. Hoe kan je nu fatsoenlijk pasta koken in een pot van amper 1 liter!

Op een 40-tal km voor Sydney ruiken we iets raars na het inhalen van een road train. En seconden later lijkt er rook te komen uit de ventilatie..... Even paniek, airco af, direct aan de kant, zetel omhoog om naar de motor te kijken (en het oliepeil). Jawel de motor van zo'n campervan zit onder de frontseat van de passagier. Maar na een tiental minuten besluiten we onze tocht toch verder te zetten, zonder airco weliswaar en zonder het inhalen van roadtrains. De vraag blijft of het de airco is, de hoge toeren van motor in de bergen of... de beruchte schakeltechniek of liever het gebrek eraan van de chauffeur (Steven dus). Toch aan Bopro vragen of de volgende auto een automatic mag zijn... (note Steven: BOEEEEE maar misschien geen slecht idee en als het kan nog lederen zetels ook. Je moet wel weten dat de schakelpook hier links staat en madame enkel op de autosnelweg zelf wenst te rijden!)

Toch wel spannend, maar het karretje houdt het uit. Eens in de rand van Sydney besluiten we eerst onze bagage in de Youth Hostel af te zetten en dan Lambeka street in Belmore op te zoeken.

Veerle bewijst nogmaals haar rol als co-piloot. Zonder probleem rijden we dwars door de suburbs van Sydney en komen we bij ons drop-off adres in Lambeka street.

We worden dadelijk naar een wachthoekje verwezen waar de zetels even smerig zijn als onze camper en waar een grote kakkerlak op zijn rug op de grond ligt te spartelen. August heeft in de naburige garage water gevonden en bedient eerst zichzelf en nadien de papa. Dit tot groot ongenoegen van de bazin die erop wijst dat de buren niets te maken hebben met hen. August kan het toch niet laten ook voor zijn mama nog een glaasje te halen en in de werkplaats zelf voor het sign ' NO ENTRY' te negeren nu is de mevrouw helemaal ontzet.

Na een half uurtje worden we dan eindelijk ontvangen en de inspectie van de van levert geen verrassingen op. Tot we dan onze lijst van aankopen voorleggen en dan grijpen de dames naar de telefoon om jawel 'Howard' te bellen, die zelf niet aanwezig is (hij wist wel beter). We worden terug in wacht gezet en ondertussen kunnen we de discussie volgen van een koppel uit Zuid-Afrika die hun van smerig heeft gekregen in Melbourne met een microgolf en een waterkraantje dat niet werkte, maar die geen schriftelijk protest hebben laten noteren. Ze proberen nu voor deze ongemakken vergoed te worden met beperkt resultaat. We hebben het er in Adelaide eigenlijk nog niet zo slecht vanaf gebracht door onmiddellijk te discussiëren en alles op papier te zetten. Na weer een dik half uurtje komt de dame met onze lijst en vindt dat er toch enkele zaken opstaan die niet terecht voor hen zouden zijn. Nu raken we echt op temperatuur en stellen voor dat ze de slaapzakken dan vergoeden en dan we kunnen inderdaad akkoord gaan met de kleine zaken die ze wenst te schrappen. We worden dan ook eindelijk uitbetaald (cash) en vertrekken met een dubbel gevoel nu we zien dat de parking vol staat met campervans met een hard top (zoals we eigenlijk besteld hadden) in plaats van een uitschuifbare soft top zoals we hebben gekregen. We besluiten het hoofdstuk af te sluiten en niet (nooit) meer aan Howard terug te denken. Nog twee dagen Sydney en dan krijgen we een andere bus in NZ.

Dag 51 – 53: Dolce Farniente : New South Wales Coast (9-11 januari 2009)

Dag 51 - 53: Dolce Farniente : New South Wales Coast (9-11 januari 2009)

Jawel, de volgende dag is het beter weer en met de zon trekken we voor het ontbijt naar de oceaan. We besluiten onze laatste dagen aan de kust door te brengen. Het is hier volop hoogseizoen en dat is duidelijk te merken aan de caravanparks. We blijven in de 'BIG 4' keten en krijgen een mooie plaats met zicht op zee en normaal gezien free wireless internet. Maar na het uploaden van de weblog wil maar niet lukken blijkt later. We slagen er wel in onze verslagen van de vorige dagen af te werken. In de namiddag rusten we op het stand, meer moet dat niet zijn. Maar op 18u gaat de dieselgroep aan van de lokale kermis en wordt het moeilijk om te communiceren tot 22u! Maar alles in overweging nemend zijn de Aussies wel rustige mensen. Eenmaal de kermis gedaan is wordt de camping helemaal stil. August vindt het wel leuk om zo lang wakker te blijven en naar de (kermis)molens te kunnen kijken en kijkt alvast uit naar ons bezoek van morgen op de kermis.

We kunnen het toch niet laten om de volgende ochtend een plaats verder van het lawaai te vragen. Jawel het starten van de dieselgroep ontgaat ons de volgende dag volledig. De voorzieningen van de camping zijn echt fantastisch: het sanitair, de camp kitchen, de speeltuin...Het is een bewolkte dag en we beperken ons tot het updaten van de site (helaas enkel off-line) en een lange wandeling op het strand. August speelt met de autootjes en Veerle kan boekje lezen. En dan is het tijd voor kermis, August was reeds de hele namiddag zenuwachtig. Het is een beetje Sinksenfoor maar dan van tussen de twee wereldoorlogen. De beelden spreken voor zich.

De volgende dag zijn we weer on the road om op tijd in Sydney te geraken. Het weer is omgeslagen. Het weer is hier werkelijk zeer wisselvallig en ruw met meestal een harde wind. Door het goede weer besluiten we rond de middag een caravan park op te zoeken aan de Beach van Kiama zo'n 170 km ten zuiden van Sydney. August geniet van een middagje zon en zee. Dit hebben we in Australië iets te weinig kunnen doen. Misschien is dit maar goed ook want de zon is ongenadig, elk slecht ingesmeerd stukje is minder dan een uur later steevast verbrand. August was echter perfect voorbereid.

De laatste avond regenen we volledig uit, jawel dit hadden we nog niet gehad. We spelen domino in de campkitchen: elk caravan park heeft een prachtige gemeenschappelijke keuken volledig uitgerust met gas BBQ's (hot plates), picnic tafels, gigantisch aanrecht met wasbekkens. Elke gebruiker laat dit proper achter. Dit zouden ze echt in Europa ook mogen invoeren. En die Aussie mannen koken als gekken in de camp kitchen. Het is te zeggen, ze bakken patatten, biefstuk, hamburgers, worst, eieren, spek en pancakes. Vis en groenten...? Vandaar waarschijnlijk de dikke families. Het is echt opvallend. Je vraagt je af : hebben de grote 4X4's zich aangepast aan de mensen of zijn de mensen in de grote pick-ups gegroeid?

Dag 48 – 50 : Even better than the real thing: the Australian Alpes ( 6 tot 8 januari 2009)

Dag 48 - 50 : Even better than the real thing: the Australian Alpes ( 6 tot 8 januari 2009)

Door de achterstand die we hebben opgelopen in ons reisschema alsook de slechtere weersvooruitzichten langsheen de kust, besluiten we Melbourne links te laten liggen alsook de kuststrook er omheen. We trekken naar de bergen: Mount Buffalo. Het is één van de oudste NP's in Australië en blijkbaar zo populair dat we helaas niet kunnen kamperen in het park, alles volgeboekt. Merkwaardig genoeg is er slechts één camping met een 50 tal plaatsen. We verblijven aan de voet van de berg en besluiten de volgende dag hem te beklimmen.

Weer een lange tocht door wisselend landschap: glooiend alpenlandschap, een verdronken woud, droge weilanden. We zijn terug in het binnenland en het is hier heet. Een warme wind maakt elke inspanning onmogelijk. De middag picknick wordt dan ook ingeruild voor een locale burgertent met airco en een echte burger met alles wat je u kan indenken: sla, tomaat, vlees, ei, spek, rode biet,..... zelfs ananas stoppen de Ozzies in een burger. Toch blij dat we in de regel zelf de catering verzorgen in dit land van vette kost (heel veel dikke mensen trouwens, net als in Amerika)

's Avonds vinden we een prachtige campsite aan de voet van Mount Koziewiezewofskie (of zoiets), de hoogste berg van het continent. En het vrouwtje is content. Mooie plaats aan een riviertje in de totale rust van het nationaal park. We mogen weer kampvuur maken en ik moet Veerle uit het bos houden of anders zouden we niet meer op onze plaats kunnen zitten door al het sprokkelhout dat ze steeds opnieuw meebrengt.

Voor de laatste dagen besluiten we terug naar de kust te trekken in de hoop een milder klimaat aan te trekken. Maar na een tocht door de Snowy Mountains vinden we een groen landschap met jawel donkere regenwolken. Het weer van morgen zal bepalen waar we heentrekken.....

Dag 46 – 47: Ride Across the River: Great Ocean Road (4 en 5 januari 2009)

Dag 46 - 47: Ride Across the River: Great Ocean Road (4 en 5 januari 2009)

Na enkele dagen Australië zien we eindelijk de oceaan van dicht bij. De schakering van verschillende blauwtinten is overweldigend alsook de geur van de zee (en daarmee bedoelen we niet dat het stinkt). De rotsformaties zijn zeer mooi, maar we kunnen het niet helpen dat we Halong Bay in Vietnam toch spectaculairder vinden. Het is hier opvallend koud zoals in de rest van Zuid-Australië, blijkbaar zo'n 10°C kouder dan normaal voor deze tijd van het jaar. Door de vele stops zoeken we ook vandaag een 'easy' commerciële overnachtingplaats, maar voor morgen hebben we enkele afgelegen campsites aangestipt in het Ottway forest, het woud van de Ottway kaap.

's Morgens bezoeken we de 12 apostels op de Ocean Drive. We twijfelen echter of het er wel 12 zijn, niemand kan ons dit bevestigen. Veerle heeft reeds enkele campsites off road aangestipt. Het is echt ongelofelijk dat zo weinig plaatsen beschikbaar zijn in deze NP. Na een tocht door een 'rain forest' met grote palmvarens bereiken we een afgelegen campsite aan de Steavenson Falls: rust, mooie plaats en een weer een eigen vuurring. Het woud zou zo als decor kunnen dienen voor de nieuwe Plopfilm. In de late namiddag besluiten we om naar de watervallen te wandelen en on the road wat hout te sprokkelen. We bevinden ons in een bos waar ook commercieel wordt gerooid. Het is echt opvallend dat het in de deel dat gerooid is ontzettend warm is en dor. In het dichtgegroeid woud is het daarentegen koel en vochtig. We zijn amper 200m verder gewandeld: indrukwekkend.

Als we terug komen is een grote houtblok naast onze vuurring verdwenen en we verdenken onze buur die op Sergio lijkt en een kampvuur maakt met grote boomstronken en de rest van de avond met zijn pick-up wegrijdt en terwijl country music speelt (en wij die dachten dat Australië nog een echt macho rockland was waar Inxs amper aan de bak kwam). Gelukkig is dit van korte duur want den Sergiozzie is te zat om het lang te trekken.

Onze andere buur daarentegen is een leraar-schrijver met een schattig zoontje Henry van 4 jaar oud. Ons mooi kampuur intrigeert hem, en ook onze marshmallows. August en Henry spelen met de autootjes en wij hebben een leuke babbel met een Canadees die met een Australische is getrouwd en reeds in vele landen heeft gereisd. Helaas zijn we vergeten dit in digitale beelden vast te leggen.

Dag 43 - 45 : Man Mountain: The Grampians National Park (1 tot 3 januari 2009)

Dag 43 - 45 : Man Mountain: The Grampians National Park (1 tot 3 januari 2009)

De Flinders ligt tov van Adelaide volledig in andere richting dan Sydney. We hebben dan ook een volledig dagrit voor de boeg om weer voorbij Adelaide te raken: prachtige tocht, steeds door een veranderend landschap. Alles tussen twee dorpen noemt hier immers Highway maar is meestal niet meer dan een lokale weg waar je zelden een tegenligger ziet. We waren eigenlijk op weg naar Mount Gambier maar stranden uitgebold en uitgeput om 19h aan de Naracoote Caves NP. Maar het is hier zeer koud. De thermometer in de camper staat in de ochtend op 8°C, een absoluut laagterecord tijdens onze hele reis. De volgende ochtend ontdekken we de skeletten van Australische voorhistorische kangoeroes (klinkt als 'Marsipulami').

Ook vandaag schatten we de reistijd weer verkeerd in, niettegenstaande dat we Mount Gambier links hebben laten liggen en recht naar Grampians trekken: een indrukwekkende bergketen die opeens aan de horizon verrijst. Met de tussenstops langs de overweldigende lookouts in het Grampians Park is het weer vooravond wanneer we de overvolle National Park (NP) campsites bereiken en besluiten we een commercieel caravanpark op te zoeken en morgenvroeg een rustdag te nemen op een van de afgelegen bush campsite.

De rustdag is echter welgekomen. Het ritme met de mobilhome ligt toch wel hoger dan we dachten, aangezien je meestal pas in de late namiddag je overnachtingsplaats bereikt. In Thailand en Vietnam waren we immers steeds drie nachten op één locatie.

De campsite is prachtig. Ik mag onmiddellijk een emmertje water halen. Veerle kan boekje lezen en August kan beestjes vangen met een zelf gemaakt insecten potje. Dit is zoals de States, al moet gezegd dat de NP's daar wel beter georganiseerd zijn.

Ook al is een groot deel van het park in 2006 afgebrand mag je hier vuur maken in een vuurring en kunnen ons verwarmen tijdens de koude avond.

We besluiten dan ook de volgende dagen zoveel mogelijk op de campings van een NP te overnachten.

Dag 41 en 42 : Lord of the Flies: The Flinders National Park (30 en 31 Dec 2009).

Dag 41 en 42 : Lord of the Flies: The Flinders National Park (30 en 31 Dec 2009).

De afstanden in Australië zijn groot. Echt groot. En de Highways en 'Freeways' zijn in het binnenland maar één rijstrook in elke richting. Maximum snelheid is 100 tot 110 km/h, afhankelijk van de staat. Nu kan ons busje niet veel meer aan, dus kunnen wij ons hiermee verzoenen. Het beestje zuipt wel benzine, en ook al kost die de helft van in België, het verbruik is dubbel dus de transportkosten lopen behoorlijk op als je nagaat dat je gemiddeld 400 km per dag doet om ergens te geraken. Dat zal dus veel gehakt en worst worden!

Het landschap is wel erg afwisselend, en de natuur is, toegegeven mooi. Het is, zelfs in dit hoogseizoen, nooit druk op de wegen noch in de National Parks, en dat is het grote verschil met de grote National Parks in USA waar ze de toeristen met busjes droppen.

Na onze eerste lange tocht arriveren we in Wilpena Pound Resort in de Flinders. Na een kleine inspectie kiezen we voor de vrije plaatsen zonder elektriciteit. Eigenlijk sta je gewoon in de natuur en op wandelafstand vind je de nodige voorzieningen. Amper uitgepakt en August kan reeds de eerste kangoeroes naast onze camper waarnemen. Ook de volgende ochtend kunnen we ontbijten met de kangoeroes naast ons. Iets minder is dat de beesten 's nachts op ons matje hun gevoeg doen: Grote konijnenkeutels! En verder zijn er de vliegen. Alom vertegenwoordigd, altijd paraat om je gezelschap te houden, en geen enkele spray is echt bestand tegen deze vastberaden beestjes. Onze favoriet is de 2F oftewel 'the facial fly'. Deze blijft hardnekkig rond je hoofd zoemen. De zeer hardnekkige types worden 3F gedoopt, de 'f... facial flies'. Je kan in Ozzieland overal een hoedje met net aanschaffen (een soort imkerhoedje), maar gezien de overlast vooral tijdens het eten is, lijkt ons dit geen afdoend middel tenzij het eten in vloeibare toestand met een rietje kan opgezogen worden.

We zitten hier duidelijk in het binnenland, naast de vliegen is er veel wind die erg warm en vooral droog is. Diep ademhalen en je krijgt onmiddellijk een droge keel. Tijdens een korte wandeling voel je je letterlijk uitdrogen.

Verder hebben we op Oudjaar nog een frisse duik genomen in het zwembad en hebben een kaartje gekocht voor wireless internet zodat we Vietnam konden afsluiten op de weblog. Op de campsites is zelden internet access, laat staan Wifi, de frequentie van de log update zal beduidend lager liggen. Maar de avond onder de overweldigende sterrenhemel van Australië maakt alles goed.